قسمت دهم

(( هنوز بارون می اومد. اتاقم تا اینجا شاید کمتر از نیم ساعت راه بود. همونطور قدم می زدم به سرگذشت آقای هدایت فکر می کردم. با اون ثروت اصلاً تصوّرش را نمی کردم که یه همچین گذشته ای داشته باشه. چرا اونطوری زندگی می کرد؟ بنظر می اومد که از دنیا بریده! تو همین افکار بودم که خودم رو جلوی ِ درِ اتاق دیدم. وقتی خواستم کلید رو توقفل بچرخونم. لای در، گوشۀ یه کاغذ رو دیدم. در رو که باز کردم، افتاد تو اتاق. ورش داشتم. یه یاد داشت کوتاه از فرنوش بود. یادِ جریان عصر افتادم. باز دلم گرفت.

توش نوشته بود: (( هادی خان سلام. دوباره آمدم، تشریف نداشتید. فردا خدمت می رسم خداحافظ فرنوش ستایش.))

چند بار این چند جمله رو خوندم. حتی یادداشتش هم بوی ِ عطر می داد!

گذاشتمش تو پاکت و گذاشتم لای یکی از کتابهام. با اینکه از کارش ناراحت بودم. اما لبخندی روی لبهام نشست!

بساط چای رو جور کردم و یه گوشه نشستم. صدا ویلن هدایت و رضا هر دو تو گوشم بود. بقدری اون قطعه رو قشنگ اجرا کرده بود که نمی تونستم فراموشش کنم ساعت حدود 10 بود. رختخوابم رو انداختم و گرفتم خوابیدم که زودتر صبح بشه! حتی چایی هم نخوردم!

شب خواب رضا دیوونه رو با ویلن و هدایت با شاه کلید و اکبر رو با چاقو و بچه های یتیم خونه رو با یه کیسه خرما دیدم.

صبح که بیدار شدم بعد از اینکه دست و صورتم رو شستم و صورتم رو اصلاح کردم . رفتم که برای صبحانه نون تازه بگیرم. یاد خواب دیشب و خرما افتادم. متأسفانه خرما گرون بود و نتونستم بخرم. جاش یک کیلو سیب خریدم و نیم کیلو شیرینی. آخه امروز مهمون برام می اومد! وقتی به خونه برگشتم، بعد از خوردن صبحونه، شروع کردم به گردگیری و نظافت اتاق.

کارم که تموم شد، منتظر نشستم. هر چی ساعت رو نگاه می کردم و با چشمام عقربه ها رو به جلو هُل می دادم ، انگار کُندتر حرکت می کرد.

یه کتاب برداشتم و ورق زدم. اما کو حواس چیز خواندن؟! رادیو رو روشن کردم و خودم رو مشغول کردم نیم ساعت نگذشته بود که تق و تق زد به در. از پنجره نگاه کردم. فرنوش بود. در رو وا کردم و خودم رو با اینکه قند تو دلم آب می کردند بی اعتنا و خونسرد نشون دادم!

- یه بسته دارید، این تلویزیون رو خانمی برای شما فرستادند

(( توی ماشین پشت سرش، یه تلویزیون بزرگ بود. ))

- ببخشید، متوجه نمی شم.

- خانمی بنام ستایش این تلویزیون رو خریدند و این آدرس رو دادن که بیاریمش. بفرمائید بگیرید، لطفاً اینجا رو امضا کنید.

- آقا خواهش می کنم این تلویزیون و برگردونید. انگار اشتباه شده.

- مگه آدرس درست نیست؟

- آدرس درسته، آدمش رو اشتباه گرفتن. ببخشید.

(( درو بستم و اومدم تو اتاق. خیلی بهم برخورد. از غصه و عصبانیت دلم می خواست گریه کنم. چرا باید زبونم بیخودی بچرخه و جلوی ِ فرنوش بگم که تلویزیون ندارم که برای ِ اون سوء تفاهم بشه که من مخصوصاً این حرف رو زدم که اونم بره برام تلویزویون بخره.

از خودم بدم اومد. دلم می خواست سرم رو بزنم به دیوار. این چه بدبختیِ که من دارم.

دیدم نمی تونم توی خونه بمونم. لباسمو پوشیدم و زدم از خونه بیرون.

اگه من هم یه بابایِ پولدار داشتم. اگه من هم حساب بانکی داشتم که توش یه و صد تا صفر نوشته شده بود. اگه من هم یه بابای پولدار داشتم. اگه من هم یه خونۀ هزار طبقه داشتم، اگه منم یه ماشین مدل 2020 داشتم، اگه من هم یه ویلای صد هزار متری تو شمال داشتنم. اگه من هم یه هلی کوپتر داشتم یعنی یه چراغ بال داشتم، دیگه این فرنوش خانم برام تلویزیون تحفه نمی فرستاد.

تو دلم به عشق و احساسم و قلب و دل و روده و معده م و کبد و طحالم چند تا فحش دادم.

بعدش هم حواسمو دادم به چیزهای دیگه. بارون آروم آروم می بارید. نم نم راه می رفتم و فقط به درو دیوار نگاه می کردم و سعی می کردم به هیچی فکر نکنم.

نیم ساعتی که راه رفتم، خودم رو جلوی ِ درِ خونۀ آقای هدایت دیدم. کمی دست دست کردم که در بزنم یا نه. هر چی فکر کردم دیدم روم نمی شه. همون پشت در نشستم.

هوا سرد بود. تو خودم کز کردم رفتم تو فکر. سرم رو گذاشتم رو دستام. تو خودم جمع شدم. مونده بودم چطور شد اومدم اینجا! حالا که اومدم چیکار کنم؟

هر چی می خواستم بلند شم برگردم خونه. پام پیش نمی رفت. دلم می خواست همونجا بشینم . نمی دونم چرا یاد روزی افتادم که پدر و مادرم تو تصادف کشته شده بودن و من کنار جاده نشسته بودم و به جَسَد پدر و مادرم تو تصادف کشته شده بودن و من کنار جاده نشسته بودم و به جَسَد پدر و مادرم که روش یه پارچه انداخته بودن نگاه می کردم. همون بغضی که اون روز داشتم، الان گلوم رو گرفته بود. آماده شده بودم برای گریه کردن. بَد هم نبود. بعد از مرگ ِ پدر و مادرم، سالها از آخرین گریه ای که کردم گذشته بود. کاش کاوه مسافرت نرفته بود. کاش حرفشو گوش می کردم و باهاش می رفتم. خون تو رگهام داشت منجمد می شد.

چند تا سگ از اون طرفِ خیابون به طرفِ من اومدن و به فاصلۀ یک متری که رسیدن، ایستادن و من رو نگاه کردن. یکی شون جلو اومد، من رو بو کرد و بعد رفت پیش بقیه و راهشون رو گرفتن ورفتن. انگار به بقیه گفت، بریم این زندگیش ازما سگی تره!

راستم می گفتن کدوم دیونه ای تو این سوز و سرما می اومد کنار درِ یه خونه چمباته می زد و می نشست!

دستها مو تکون دادم که خون توش بحرکت در بیاد. نمی دونم اون موقع در دلم از خدا چی می خواستم که یدفعه در باز شد و آقای هدایت از خونه اومد بیرون. آروم سرم رو برگردوندم و بهش سلام کردم.

هدایت – هادی، توئی پسرم. اینجا چیکار می کنی؟ از کی تا حالا اینجائی که بارون تمام لباساتو خیس کرده؟! چرا در نزدی؟ دیدم این زبون بسته طلا اومده پشت دررو بو می کنه! پاشو، پاشو بریم تو.!!!! داری یخ می بندی!

(( با سختی بلند شدم و به همراه آقای هدایت وارد خونه شدیم. دستی به سرو گوش طلا کشیدم که جلو اومده بود و منو بو می کرد. انگار این حیوون فکر من بوده! اگر پشت در نمی اومد چیکار باید می کردم؟!

هدایت – چی شده؟ اتفاقی افتاده؟

- نخیر، چیز مهمی نیست. ببخشید بی موقع اومدم.

هدایت – ازت بوی غم به مشامم می رسه! دنیا بهت سخت گرفته، آره؟

(( وارد ساختمون شدیم و آقای هدایت من رو برد جلوی شومینه که روشن بود، نشوند. گرمای دلچسب آتیش، یخ ها مو آب کرد! یخ ِ دلم رو هم آب کرد! چائی به موقعی که برام آورد، گرمی توی رگهام ریخت.))

- از خونه اومدم بیرون. نمی دونم چطور یه دفعه دیدم پشت در اینجا رسیدم. خجالت کشیدم در بزنم.

هدایت – چرا؟ خودم ازت خواسته بودم که بیای پیشم!

بلند شد و رفت و از جایی، برام نون و پنیر و گوجه فرنگی آورد و جلوم گذاشت.

هدایت – بخور، ناقابله. فقط همین رو توی خونه دارم. ببخشید

- دستتون درد نکنه، همین عالیه.

(( کمی مکث کرد و گفت: ))

- می خوام یه چیزی بهت بگم امّا می ترسم بهت بربخوره.

- شما صاحب اختیارید. جای پدر من هستین. هر چی تودلتون هست بفرمائین.ناراحت نمی شم

هدایت – خواستم بگم اگه مشکلت با پول حل می شه، برو یکی از اون کتابها رو وردار و ببر بفروش و سروسامونی به زندگیت بده. به دردِ من که نخورد، شاید گره ای از زندگی تو وا کنه.

(( برگشتم و به کتابخونۀ قدیمی ِ اتاق که پُر بود از کتابهای ِ قدیمی و خطی ِ کمیاب نگاه کردم و گفتم: ))

- دنبال مال ِ دنیا اینجا نیومدم. نمی دونم اصلاً برای چی اومدم اینجا! انگار یکی منو آورد اینجا!

(( هدایت دستی به سرم کشید و گفت: )) می دونم، کورشه کاسبی که مشتری شو نشناسه!

(( بعد رفت جلوی ِ یه گنجه و حدود پنج شش دقیقه واستاد! مونده بودم اونجا چیکار داره! بعد درِ گنجه رو باز کرد و به یه چیزی خیره شد. چند دقیقه ای هم همین طور گذشت. بعد دست کرد و یه جعبه که روش یه بند انگشت خاک نشسته بود در آورد. وقتی برگشت یه قطره اشک گوشۀ چشمش بود!

با آستین ش خاکِ روی جعبه رو پاک کرد و از توش یه ویلن قدیمی و رنگ و رو رفته رو بیرون آورد و گذاشت جلوش رو زمین. بازم نشست و نگاهش کرد. بازم اشک از چشماش اومد! برام خیلی عجیب بود. یه فوت بهش کرد و دستی به کوکش زد ورو به ویلن گفت: «طلسم شکست!»

بعد شروع به زدن کرد. صدایِ گریۀ شاز بلند شد! ناله هایی این ساز کرد که غم خودم رو فراموش کردم! هر آرشه ای که روی سیم می کشید، صد ورق خاطره از کتابِ تلخ زندگی رو برام می خوند!

همین که گِله های ... – از شروع شروع شد. باد از زوزه افتاد! صدای قُل قُل سماور خاموش شد! چشمها م رو بسته بودم و به این داستان گوش می کردم! از این دنیا جدا شدم و انگار روی ابرها راه می رفتم! هرپنجه ای که بسیم ها می زد انگار غم و غصۀ تموم عالم رو می ریخت تو اتاق ! حالِ ِ خودم رو نمی فهمیدم! یه ماه گذشت، یه سال گذشت، ده سال گذشت، نمی دونم. فقط یه وقت چشمهامو باز کردم که هدایت ویلن رو گذاشته بود زمین. نگاهی بهش کردم و گفتم:

- دستتون درد نکنه پدر، خون گریه کرد این ساز! این پنجه ها رو باید طلا گرفت!

(( یه نگاهی به ویلن کرد و یه نگاهی به من و گفت: ))

- سالها بود که این ساز زندانی بود و قفل به لبهاش خورده بود! به حُرمت تو آزادش کردم!

حتماً برات خیلی عجیبه هان؟ با خودت می گی ای ثروت و خونه و زندگی چیه و این نون و پنیر چیه؟!

این ساز زدن چیه و این حرفت چیه؟ شاید فکر می کنی که من از اون آدمهای ِ خسیس م که بخودشون هم رَوا ندارن؟

- من هیچوقت یه فکری نمی کنم. شما اگر خسیس بودین! امکان نداشت که دلتون راضی بشه که من به کتابهاتون نگاه کنم چه برسه به اینکه بخواهین یکی از اونها رو هم به من بدید.

هدایت – بازم می گم، هر کدوم رو که دلت می خواد وردار ببربفروش. اینکه تعارف نیست. از ته دل می گم

- خیلی ممنون. ولی درست گفتید. متوجۀ این حالت روحی شما نمی شم

(( هدایت رفت یه گوشه نشست و تکیه شو به یه مخده داد و سیگاری روشن کرد و نگاهی به اتاق انداخت و گفت: ))

- این اتاق تموش آینه کاری یه اونم قدیمی. اتاق پنجاه متری هست. حالا حساب کن که در و دیوارش چقدر مساحت داره؟! استاد آینه کار، این دیوارها رو با تیکه های کوچیک آینه درست کرده. قطعات آینه، از بس ریز و کوچیک هستن نمی شه شمردشون.

تیکه تیکه اینها رو کنار هم گذاشته و نقش زده تا این اتاق به این صورت در اومده. اگر هر کدوم از این آینه های کوچیک نباشن. جاشون خالی می شه ونقش بهم می خوره، زندگی من هم مثل این اتاقه! تک تک این قطعات ریز آینه اون رو درست کردن. برای ِ همین هم وقتی خودم رو توش نگاه می کنم، چهره م صدتیکه نشون داده می شه! مثل یه صورت زخمی!

تواین دنیا هر کدوم از ما به چیزی محکوم هستیم. تو هم انگارمحکومی که سرگذشت من رو بشنوی. نمی دونم برات از کجا شروع کنم. بهتره از جائی بگم که تقریباً همه چیزرو، البته در حد سن خودم می فهمیدم.

شش سالم کمی بیشتر بود. توی یه یتیم خونه زندگی می کردم. البته تا یادم می آد و چشم باز کردم اونجا بودم.

پدر و مادرم که اصلاً یادم نیست. یعنی ندیدم شون که یادم باشه.

کسی هم نبوده که بهم بگه اونها کی بودن و چی شدن.

یتم خونه یه ساختمون کهنه و درب و داغون بود که هر لحظه منتظر بودیم سقف یا دیوار به جاش بریزه روی سرمون. یه حیاط بزرگ داشت که دورتا دورش دیوارهای بلند بود.

یه طرفِ این یتم خونه باغ خیلی خیلی بزرگی بود که وقتی توش قایم می شدیم اگر صد نفر هم دنبالمون می گشتند نمی تونستن پیدامون کنن.

من الان حدود هفتاد و خرده ای سالمه. حالا حساب کن این جریان مال ِ چه وقتی یه؟! جلوی ساختمون ما یه کوچۀ خاکی بود و طرفِ دیگه مون یه دیوونه خونه!

تا روز بود و هوا روشن، هیچ صدائی از این دیوونه ها درنمی اومد. امّا چشمت روز بد نبینه. تا هوا تاریک می شد صداهایی از اون طرف می اومد که مو به تن آدم راست می شد!

صدای ناله، صدای گریه، صدای کتک زدن، صدای زنجیری که جرینگ جرینگ بهم می خورد، صدای جیغ زنها، خلاصه همه چیز.

یتم خونۀ ما یه رئیس مرد داشت که، ای، آدم بدی نبود. امّا یه معاون ِ زن داشت که از ترسش دیوونه های حیاط بغلی هم جرأت نفس کشیدن نداشتن، چه برسه به ما بچه های قد و نیم قد!

بزرگترین ما بچه ها، یازده دوازده سالش بود که به اصطلاحات گندۀ یتم خونه بود و بقیه تحت امر اون.

هفت هشت تا نوچه همداشت که دستورات شو اجرا می کردن. یعنی اون دستور می داد و ما باید اجرا می کردیم و این نوچه ها هم بالا سرمون بودن. اسم این پسر اکبر بود.

قدیمی ترین یتم این یتم خونه بود و کارکنان اونجا هم اون رو ارشد ما حساب می کردن. این یتم خونه هممدرسه مون بود. هم خونه مون بود هم گردشگاهمون بود و هم شکنجه گاهمون! اون وقتهام که مثل حالا نبود نمی دونم شیرخوارگاهِ فلان و بَهمان واز این چیزها باشه و تلویزیون مرتب براشون جشن بگیره و مردم پول بدن و رسیدگی بهشون بشه.

ما اصلاً حق نداشتیم پا از اونجا بیرون بذاریم. هیچکی هم ائنجا نمی اومد. فقط سالی چند نفر که می گفتن مأمور دولت هستن نیم ساعت می اومدن تو دفتر می نشستن و یه چائی می خوردن و می رفتن. خلاصه فریادرس ما اونجا فقط خدا بود.

کوچکترین بی انضباطی، جوابش شلاق بود و حبس، توی یه یه زیر زمین پر از موش ورطیل و عقرب که خودشون بهش می گفتن سیاه چال! خلاصه جهنمی بود اونجا!

لعنت به پدر و مادرم نمی فرستم، چون نمی دونم چی شد که سر از اونجا در آوردم. شاید مرده بودن، شاید هم خودشون من رو انونجا برده بودن. خدا می دونه. فقط اینطوری بگمکه هر چند وقت به چند وقت دو سه نفر از اونجا مرخّص می شدن. حالا یا فرار می کردن یا مریض می شدن و از دنیا مرخص می شدن و یا اینکه زیز شکنجۀ اون پدر سوخته ها یه بلائی سرشون می اومد!

غذای اونجا دیگه معرکه بود. نون خالی به عنوان صبحانه و اکثراً آبگوشت بدون گوشت برای ناهار و گاهی تخم مرغ و شام هم نون و چائی! اونهم کاشکی اونقدر می دادن که سیر بشیم!

از لباس هم که چی برات بگم . دیگه اسمش لباس نبود. یه چیز پاره پوره به تنمون! فقط تا اونجا که یادمه، یه بار قرار بود. نمی دونم شاه بیاد اونجا و ازش فیلمبرداری کنن یا ملکه بیاد یا وزیر بیاد. نمی دونم کی قرار بود بیاد که همه به جنب و جوش افتادن و کمی اونجا رنگ و بوی نظافت به خودش دید و برای ما یکی یه دست لباس نو آوردن و تنمون کردن که البته کسی که قرار بود بیاد، نیومد و لباس ها رو ازمون گرفتن و دوباره همون گدا که بودیم شدیم!

اینارو...که گفتم، یه شرح حال بود. از اوضاع ِ اون یتم خونه . صد رحمت به زندان باستیل! قرار اونجا بر این بود که هر روز چند تا از بچه ها، مقداری از غذاشون رو نخورن و بِدنَ به اکبر و نوچه هاش. این قانون بود و اگر کسی از ماها سرپیچی می کرد، یه گوشه گیرش می انداختن و تا می خورد کتکش می زدن.

اینها که تا حالا گفتم، برای این بود که بدونی من کجا زندگی می کردم! سرگذشتِ اصلی از اینجا شروع می شه.

پسرم، همین طور که من حرف می زنم و تو هم گوش می دی، نون و پنیرت رو هم بخور. انشا الله دفعه دیگه که بیای، ازت بهتر پذیرائی می کنم. نه که خودم تنهام، اینه که همین نون و پنیر هم از سرم زیاده!

هر وقت هم هوس کردی خودت برای ِ خودت چائی بریز. دیگه تعارف نکن.

- چشم، فقط خواهش می کنم بخاطر من تو زحمت نیفتید که من هم معذب نشم.

خُب می فرمودید:

هدایت – آره، چی گفتم؟ حواس برام نمونده!

- گفتید سرگذشت اصلی از اینجا شروع می شه.

(( خندید و گفت: ))

- معلوم می شه حواست جمعه حرفامه.

آره ، پسرم که تو باشی، داستان اصلی زندگی من یعنی، چیزی که ارزش گفتن و شنیدن داشته باشه. از اینجا شروع می شه. همونطور که گفتم هر کدوم از ما بچه ها نوبتی باید از غذای ِ خودمون می زدیم و به اکبر و نوچه هاش می دادیم. یه شب که نوبت من بود، یواشکی اندازۀ یه کفِ دست نون گذاشتم زیر پیرهنم که بیارم بیرون و بِدَم به اکبر، گویا همون موقع خانم اکرمی من رو دید. این خانمِ اکرمی در واقع اسمش اکرم بود که گفته بود بهش بگن خانم ِ اکرمی! البته این زن معاون ِ یتیم خونه نبود. کار و پست اصلی ش، سر پرست کارکنان ِ اونجا بود که از جیک و پیک همه، بخصوص مدیر خبر داشت. خود مدیر هم ازش حساب می برد.

زن ِ بد طینتی بود. کینه ای ، بی چاکِ دهن، بی رحم.

اون شب به من چیزی نگفت. یعنی چیزی همنباید می گفت. سهم خودم بود.

صبح که بلند شدیم، همه رو توی حیاط جمع کردن، مونده بودیم معطّل که چیکارمون دارن! یه نیم ساعتی که منتظرمون گذاشتن، این زن ِ سنگدل عقده ای با یه گونی که از توش یه طناب آویزون بود و یه چیزی توی گونی وول می زد اومد همه کنجکاو شده بودیم که ببینیم توی گونی چیه. چشمها همه به گونی بود و صدا از کسی در نمی اومد.

خانم اکرمی تند به صورت همه نگاه کرد و بعد نگاهش روی من ثابت شد. داشت از ترس نفسم بند می اومد. نزدیک بود که خودم رو خراب کنم!

بعد از اینکه خوب من رو با نگاهش چزوند، گفت:

(( بعضی از شما بی پدر و مادرها برکت خدا رو که ما با بدبختی از دولت گدائی می کنیم حیف و میل می کنن. انگارشکمتون گوشت نو بالا آورده.

این دفعه نخواستم اون توله سگ رو تنبه کنم. فقط صداتون کردم که ببینید عاقبت گربه ای که بدون اجازۀ من نون ِ یتیم خونه رو بخوره چیه!))

بعد اشاره کرد به یکی از کارگرها و اون هم گونی رو بُرد طرف ِ یه درخت و طناب رو انداخت بالای یه شاخه و خانم اکرمی سر طناب رو گرفت و کشید.

تا حالا علتِ نگاه شوم این زن رو نفهمیده بودم. وقتی گربۀ زبون بسته رو دیدم که چطور از درخت با یه طناب دورِ گلو، آویزان بود و خُرخُر می کرد و روی هوا پنجول می زد. تازه جریان رو فهمیدم. گربۀ بیچاره قربونی ِ یه کفِ دست نون شده بود که من دیشب برای اکبر آورده بودم. حیوون رو بی گناه دار زدن. فکر کرده بودن نون رو برای اون آوردم.

من گاهی با این گربه بازی می کردم. زبون بسته بی آزار بود. زبون بسته بی آزار بود. اونجا کسی یه لقمه نون هم بهش نمی داد داشت حالم بهم می خورد. نفرت تو چشمام موج می زد. تا اون موقع دار زدن یه موجودی با چشم ندیده بودم. با اینکه تمام بدنم از ترس و خشم می لرزید امّا نمی تونستم چشم از گربۀ بیچاره بردارم. بالاخره نمی دونم چطور شد و چه حالی به من دست داد که بطرف خانم اکرمی دویدم و تا اومد به خودش بیاد طناب رو از دستش گرفتم و آزاد کردم.

طناب از روی شاخه رَد شد و گربه افتاد زمین و با سرعت فرار کرد و رفت. راست گفتن که گربه هفت تا جون داره!

برگشتم و به صورت خانمِ اکرمی نگاه کردم. داشت می خندید! انگار از کار من عصانی که نبود هیچی، خیلی هم خوشحال بود! آخه بچه ها با شناختی که از این زن داشتن کمتر بهانه دستش می دادن. این بود که هر وقت کسی جسارتی بخرخ می داد و کاری می کرد، خانم اکرمی خوشحال می شد. چون کسی رو داشت که شکنجه بکنه و لذّت ببره!

همونجا واستادم و سرم رو انداختم پائین. تازه متوجه شده بودم که چه کاری کردم! صدا از بچه ها در نمی آومد. با اشارۀ خانم اکرمی، چوب و فلک حاضر شد. دو تا از کارگرها گالش ها مو از پام در آوردن و پاها مو تو فلک بستن. ترکه رو خودِ خانم اکرمی دستش گرفته بود اومد جلوی من و گفت: (( حیوونا رو خیلی دوست داری، آره؟))

فقط با کینه نگاهش کردم که گفت: (( بچه خوب نیست که اینطوری تو چشمای بزرگتر زُل بزنه.)) نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و گفتم: (( اون نون مال خودم بود. به گربه هم ندادم بخوره.))

تا این رو گفتم در حالی که با ترکه به شدت به کف پاهام می زد، داد زد(( مال تو، توی تنبونته! اینجا شما فقط یه تیکه چلوارِ کفنی دارین! گُهِ سگها!))

اونقدر با ترکه کف پام زد تا ترکه شکست. درد ضربه های ِ آخر رو حسّ نمی کردم . بخاطر همین هم بیشتر عصبانی شده بود. اگه التماس می کردم و گریه وزاری. انگار ارضا می شد و کمتر منو می زد. امّا نمی دونم چرا نه گریه کردم نه التماس.

خون از کف پام راه افتاده بود و چکیده بود تو پاچۀ شلوارم! حتماً از خودت می پرسی که یه پسر بچۀ شش هفت ساله چرا این خلق و خو رو داشته؟

آخه می دونی، بچه هائی که تویتیم خونه ها زندگی می کنن، با بچه های ناز پروردۀ توی خونه فرق دارن. اونها خیلی بیشتر از سنّ شون چیز می فهمن. بدبختی کشیدن و سختی.

ترکه که شکست. ولم کرد و پاهام رو باز کردن و رفتن. قانون اونجا اینطوری بود که وقتی بچه ای تنبه می شد. اگر کسی سراغش می رفت و کمکش می کرد. اونم تنبه می شد! کِشون کِشون خودم رو رسوندم تو خوابگاه و یه گوشه افتادم.

دردِ پا از یه طرف، گرسنگی از یه طرف و بُغضی که داشت خفه ام می کرد از یه طرف عذابم می دادن. یه دَربون ِ پیر داشتیم به نام بابا سلیمون. مرد خوبی بود.

یواشکی اومد سراغم و از یه قوطی مَرهمی در آورد و مالید کف پای من و قوطی رو هم داد بهم که هر روز روی زخمها بمالم که پام قانقاریا نشه. یه تیکه نون هم بهم داد و رفت.

نمی دونم توی اون مرهم چیزی بود و یا اینکه محبتی مه اون موقع بابا سلیمون به من کرد باعث شد درد پام کمی آروم بشه! می دونی بچه هایی که توی این جور جاها زندگی می کنن. تشنۀ محبت و مهربونی هستن. اگه کسی براشون کاری بکنه، ذرّه های محبتش رو هم حروم نمی کنن!

وقتی تنها شدم بی اختیار اشک از چشمهام سرازیر شد. بدون صدا گریه می کردم. در ذهنم مادرم رو زنی مهربون مجسم می کردم و پدرم رو هم پدری با محّبت. تو عالم رؤیا می دیدم که مادرم گریه کنون با دستهای ظریفِ خودش اشکهامو پاک می کنه و پدرم که عصبانی به سراغ خانم اکرمی می ره و تا می خوره کتکش می زنه و بعد پیش من می آد و با لبخندی که خشم رو پشت خودش پنهون کرده، بهم می گه: (( پاشو پسرم گریه نکن. گریه مالِ دختراس. مرد که به این زودها اشکش در نمی آد! آفرین به پسرم شجاعم که نذاشت اون حیوون بی گناه رو دار بزنن.)) بعد در حالی که اشک توی چشمش حلقه زده و از ناراحتی لبهاشو گاز می گیره. زخمهای کفِ پام رو بایه دستمال که از تو جیبش در می آره، می بنده.

نوازش دستهای مادرم، دلم رو پر از امید و حرفهای پدر ، جونِ . تازه ی توی تنم می آره. امّا تا چشمهامو باز می کنم. فقط در ودیواره که می بینم.

برای یه یتیم. همین هم که پدر و مادرش توی رؤیا بسراغش بیان. غنیمته!

سرم رو به طرف آسمون کردم و نگاهی به خدا! وقتی دوباره چشمهامو بستم که شاید رؤیای پدر و مادرم رو ببینم، احساس کردم که دستی روی شونه م گذاشته شد. مخصوصاً چشمهامو باز نکردم که این حس تموم نشه که دستی دیگه شروع به پاک کردن اشکهام کرد.

این دیگه رؤیا نبود. برگشتم و کنارم رو نگاه کردم. پسری بود هم سن و سال خودم، پیشم نشسته بود و گریه می کرد. بهش گفتم اگه بفهمن اومدی اینجا، تنبیه ت می کنن. بهم خندید و دولا شد و صورتم رو بوسید و گفت: (( اومدم ازت تشکر کنم، اسم من عبّاسه. خوب شد که نذاشتی اون گربه رو بَکُشن))

اینو گفت و بلند شد ورفت . همین کافی بود که از کاری که کردم احساس غرور کنم. در خودم یه قدرت عجیبی حسّ می کردم. می دیدم که کاری که کردم ارزش فلک شدن و کتک خوردن رو داشته دیگه زخم پام درد نمی کرد! لبخندی گوشۀ لبهام نشست.

اون شب گذشت. فردا صبح دوبازه توی حیاط جمعمون کردن. چون روی پاهام نمی تونستم بایستم ، دونفر زیر بغلم رو گرفته بودن وقتی همه ساکت شدن، خانم اکرمی صدام کرد.

بچه ها همونطوری بردنم جلوی صف. ازم پرسید نون رو برای کی آورده بودم بیرون. تو دلم گفتم اگه بگم همین بلا سر اکبر می آد، اگه هم نگم دوباره فلک می شم.

داشتم با خود کلنجار می رفتم که چیکار کنم که انگار یکی وادارم کرد که بگم نون رو واسۀ گربه هه آوردم بیرون.

خانم اکرمی نگاه تندی به من کرد. تو چشماش می دیدم که از خدا می خواد تا یه بار دیگه کتکم بزنه. اما انگار خدا برام خواست و بابا سلیمون اومد جلو و یه چیزی درِ گوش خانم اکرمی گفت و ا ونم تند به طرف ِ دفتر یتیم خونه رفت. یه نفسی کشیدم. پدر سگ صورتش رو انگار از سنگ تراشیده بودن کوچکترین مهربونی توش دیده نمی شد.

باباسلیمون مرخصمون کرد و بچه ها زیر بغلم رو گرفتن و بردن تو خوابگاه.

نیم ساعتی که گذشت دیدم رفت و اومد و بدو بدو توساختمون شروع شد. حدس زدم که حتماً یه عده دولت اومدن اونجا.

برام فرقی نداشت چون اومدن اونها نفعی به حال ِ من نداشت. برای تکیه ام رو به دیوار داده بودم و پاهام رو دراز کرده بودم و تو افکار خودم بودم که یه مرتبه مدیر و خانم اکرمی و چند تا از کارگرها همراه عده ای مرد با لباسهای اعیانی که یه زن و یه دختر باهاشون بود. اومدن تو خوابگاه.

خوابگاه یه سالن خیلی بزرگ بود با دیوارهای بلند. یه طرفش پر از تشک و پتو بود که روی هم چیده شده بود شبها این تشکها رو پهن می کردیم و روش می خوابیدیم. البته اسمش تشک بود و گرنه به نازکی پتوهامون بودن.

وقتی منو اونجا دیدن. یکی شون ازم پرسید که بچه تو چرا نرفتی توحیاط؟ یکی دیگه بهم گفت: وقتی آقا باهات صحبت می کنن، بلند شو واستا!

سرم رو بلند کردم و گفتم کفِ پام زخمه، نمی تونم واستم. مردی که همه بهش احترام می ذاشتن اومد جلو و نگاهی به کفِ پام کرد و پرسید: پات چی شده؟

زیر چشمی به خانم اکرمی نگاه کردم که با رنگ پریده چپ چپ نگاهم می کرد. یه لحظه دلم خواست فریاد بزنم و بگم که این زنِ دیوانه، بخاطر یه کفِ دست نونِ خالی این بلا رو سرم آورده، اما خودم رو نگه داشتم و گفتم: تو خارها راه رفتم و پاهام اینطوری شد.

مَرده به مدیر دستور داد، که زخمهامو پانسمان کنن. در همین موقع اون دختر کوچولو جلوم نشست و پرسید: این جوجوها چی ن تو موهات راه می رن؟!

دست کردم و چنگی به موهام زدم و یکی از شپش ها اومد تو دستم. نشونش دادم و بهش گفتم: شیپیش تا حالا ندیدی؟!

گفت نه، گاز می گیرن؟

گفتم: نمی دونم و شپش رو با ناخنم له کردم

گفت: چرا کشتیش؟! گناه داره.

همه زدن زیر خنده. خودم هم خنده م گرفت. دلک می خواست دیروز اینجا بود و می دید که داشتن یه گربۀ بدبخت رو دار می زدن!

گفت: یکیش رو می دی به من باهاش بازی کنم

در همین موقع اون خانمه که لباس قشنگی تنش بود و بوی خوبی هم ازش می اومد دست. بچه ش رو کشید و بلندش کرد و گفت: دخترم شیپش خون می خوره. مالِ بچه های کثیفه. نباید بهش دست زد. آدم مریض می شه. اگه بچه حمّوم کنن سرشون شیپیش نمی ذاره.

خانمه جوابی نداشت بهش بده که من گفتم: ما عادت کردیم. اینجا همه مون شیپیش داریم! اون خانم نگاهی به من کرد و سرش رو انداخت پائین.

دخترِ کوچولو دست مادرش رو ول کرد و اومد نزدیک من پرسید: تو چرا شیپیش داری و کثیفی؟ تو چشماش نگاه کردم. نمی دونستم چه طوری باید به این بچه وضع خودمون رو بگم. اون معنی درد و غم و غصه و بی کسی رو از کجا می فهمید. کمی مکث کردم. انگار همه منتظر جواب من بودن. این بود که گفتم، من مثل تو مادر ندارم که تمیزم کنه.

گفت: خودت که دست داری! برو حموم با صابون سرت رو بشور.

بازم خنده م گرفت. می خواستم بگم اینجا ماهی یه بار همه مون رو می برن تو حیاط و با سطل، آب می ریزن رو کلّه مون. تازه وقتی تابستون و هوا گرم. زمستون که هیچی . اما ترسیدم بعدش فلک بشم. پس گفتم: چشم می رم حموم و خودم تمیز می کنم.

برگشت به مادرش گفت: مامان اینو ببریم خونه مون. با هم بازی می کنیم.

یه لحظه نور امیدی تودلم روشن شد. اگه اینان من رو با خودشون می بردن؟! اگه می شد که من یه زندگی مثل این بچه داشته باشم. اگه منم می شد یه همچین لباسهایی تنم کنم. اگه می تونستم یه همچین کفشی پام کنم. اصلاً چه فرقی مابین من و این بچه س؟!

که خانمه محکم دستِ دخترش رو کشید و با خودش از خوابگاه بیرون برد.

نفهمیدم از من فرار کرد؟ از خوابگاه فرار کرد؟ از شپش ها فرار کرد؟ از بویِ بدی که اونجا می اومد فرار کرد؟ یا از خودش و وجدانش!

وقتی همه با سکوت از اونجا رفتن، خانم اکرمی نگاهه کرد و گفت: شانس آوردی که جلوی زبونت رو گرفتی و گرنه کاری می کردم که دیگه نتونی حرف بزنی! می خواستم وقتی اینا رفتن، بندازمت توسیاه چال. ولی این دفعه بخشیدمت!

اینو گفت و رفت. وقتی تنها شدم، دوباره توی موهام چنگ زدم یکی دو تا دونه شپش اومد توی دستم. چندشم شد. آدم تا وقتی چیزی رو ندونه، زجر نمی کشه، اما، وقتی فهمید، چرا؟! دیگه خیلی چیزها ناراحتش می کنن! امان از هوشیاری!

خلاصه در اثر حرفهای اون دختر بچه از خودم خجالت کشیدم. تصمیم گرفتم که تمیز باشم حتی با اون امکانات و وضع بدی که داشتم.

چند روزی گذشت و پاهام تقریباً خوب شدن. یه صبح که یه گوشۀ حیاط نشسته بودم و تو این فکر بودم که چطوری، دور از چشم کارگرا و خانم اکرامی، دو تا سطل آب روی ِ سرم بریزم و از دست این شژش ها و کثیفی نجات پیدا کنم.اکبر سراغم اومد و کنارم نشست پُشتم زد و گفت: (( خوشم اومد. معلوم شد اُس و قُس داری. به ابوالفض اگه اون روز نَفَسِت در می اومد و جیک می زدی، شیر دونت رو می کشیدم بیرون! حالام اگه دوس داری، عقشه! بیا تو دارو دستۀ خودمون. ))

ازش تشکر کردم. خوشم نمی اومد که با اکبر و نوچه هاش بگردم. از زور گوئی بدم می اومد. وقتی بهش گفتم خندید و گفت : (( خود دانی. اما هر وقت گیر داشتی، حاجیت روخبر کن.)) بهش گفتم اگه طوری بشه که بتونم دو تا سطل آب گیر بیارم و خودم رو بشورم خیلی خوب می شه. از خنده نزدیک بود غش کنه. وقتی خوب خنده ها شو کرد گفت:)) مگه کثافت چه عیبه شه که می خوای بری سراغ نظافت؟! جوجه! ما هر چی تن رو کیسه بکشیم و چرک بکونیم، بازم پرورشگاهی و یتیمیم! نون نداریم بخوریم تودنبالِ قرِ و فرِتی؟!))

گفتم پس هیچی، بلند شدم که برم، کمی این ور و اون ور رو نگاه کرد و گفت: (( اگه بازم دهنت قُرص باشه یه جا می برمت که عقل جن هم نمی رسه. ))

بعد دستِ خودش روچند بار گاز گرفت ودوباره گفت: ((بِپَر دنبالم بیا!))

چند تا از نوچه هاش رو صدا کرد و همه راه افتادیم. تهِ حیاط، جایی که یه کوه تیرو تخته روی هم چیده شده بود ایستادیم ویکی از بچه ها، بُشکه ای رو کنار زد و پشتش یه سوراخ نسبتاً بزرگ توی دیوار پیدا شد. اکبر تند من رو به طرف سوراخ هل داد و گفت: (( برو ته باغ. همین جوری، راستِ شکیمتو بگیرو برو. صدای آب رو می شنُفی. اما حواست رو موقع رفت اومد جمع کن گندکار در نیاد و سولاخ لو نره!))

بعد پشت سر من بشکه رو دوباره سرجاش گذاشت.

یه لحظه ترس ورم داشت. تا اون موقع یادم نمی اومد که این طرف دیوارهای یتیم خونه دیده باشم. برگشتم و به باغ نگاه کردم. تا چشم کا ر میکرد درخت بود و همه سبز. احساس پرنده ای رو داشتم که بعد از سالها اسارت. حالا آزاد شده بود. هم می خواستم پرواز کنم و هم از پرواز وحشت داشتم! از این حس سرم گیج می رفت. نشستم و چشمهامو بستم مدتی به صدای باد که از بین برگها می وزید گوش دادم. صدای پرنده ها که همیشه از اون طرفِ دیوار بگوشم می رسید، حالا برام تازگی داشت! همونطور که چشمهام بسته بود، گوش می کردم و آزادی رو مزه مزه می کردم.

** ** **

(( به اینجای حرفهایش که رسید متوجۀ من شد و گفت: ))

- پسرم تو که دست به شامت نزدی! نون و پنیر بابِ میل ت نیست؟

حق داری؟

- اختیاردارید . محو صحبت های شما بودم. چشم الان می خورم.

هدایت – سرت رو درد آوردم . خیلی پر چونگی کردم باید ببخشی.

- نه ، نه، اصلاً . برام خیلی جالبه. خواهش می کنم ادامه بدید.

هدایت – راست می گی یا تعارف می کنی؟

- این حرفها چیه؟ هر کلمه که می فرمائین، توی ِ حافظه م جا می دم و با حرص منتظر کلمۀ بعدیم!

(( هدایت خندید. شوقِ گفتن تو چشماش برق می زد. ))

هدایت – پس تا توشامت رو می خوری، من یه سر به این زبون بسته طلا بزنم ببینم جا وجوش درسته یا نه. الان بر می گردم.

((بلند شد واز اتاق بیرون رفت. من هم مشغول خوردن شدم و درو دیوار رو هم نگاه می کردم. بقدری اینه کاری اتاق قشنگ بود که دلم نمی اومد ازش چشم بردارم. نگاه می کردم. به قدری آینه کاری اتاق قشنگ بود که دلم نمی اومد ازش چشم بردارم. چشمم به کتابخونه قدیمی افتاد. خدا می دونست چه ثروتی اونجا خوابیده بود! برام خیلی عجیب بود. چقدر دلم می خواست که این کتاب ها رو می خوندم.

تابلو هایی که به دیوار بود شاید هر کدوم سیصدسال قدمت داشت! داشت مغزم سوت می کشید. این خونه می تونست یه موزۀ عالی باشه!

بعد از چند دقیقه آقای هدایت برگشت. ))

هدایت – بذار برات یه چایی بریزم. نمی دونم چقدر خوشحالم. سالها بود که برای هیچ کاری شوق نداشتم. احساس می کنم دینی رو که به گردن مه، دارم ادا می کنم!

(( استکان چای رو جلوم گذاشت که واقعاً همراه شنیدن این سرگذشت، می چسبید! بعد سیگاری روشن کرد وگفت:

** ** **

- پسرم گُلم که تو باشی، داشتم می گفتم . چشمهامو بسته بودم و جرأت نداشتم که بازشون کنم. می ترسیدم همه ش خواب باشه. آروم لای ِ یه چشمم رو باز کردم. نه حقیقت داشت درختها، برگها، زمین ِ سبز، همه حقیقت داشتن.

بلافاصله به سرم زد که فرار کنم . نیم خیز شدم!

اما کجا داشتم که برم؟! دوباره نشستم از وقتی که تونسته بودم فکر کنم دنبال آزادی بودم. اما هیچ وقت این فکر رو نکرده بودم که بیرون از پرورشگاه جایی برای ما نیست این بود که آروم بلند شدم و همونطور که اکبر گفته بود مستقیم جلو رفتم.

اصلاً هوای اینجا با اینکه بیست قدم با یتیم خونه فاصله نداشت با اون طرفِ دیوار فرق داشت! هوا هوایِ آزادی بود.

کمی که جلو رفتم، صدای شُرشُر آب رو شنیدم. به طرف صدا رفتم. چند دقیقه بعداً از دور جایی رو به اندازۀ یه میدون دیدم که آب مثل آبشار از بلندی توش می ریزه آب مثل اشک چشم بود. از خوشحالی نزدیک بود گریه کنم. درون دوون به طرفِ اونجا رفتم و پریدم توی آب. خنک بود و دلچسب!

سرم رو چندین بار زیر آب کردم و حسابی چنگ زدم. وقتی روی آب رو نگاه می کردم شپش ها رو می دیدم که دارن دست و پا می زنن.

خوشحال بودم از اینکه موهام داره تمیز می شه و ناراحت از اینکه آب کثیف می شه! باور نمی کنی. اون لحظه بزرگترین آرزوم داشتن یه صابون بود!

وقتی خوب سر و تنم رو شستم از آب بیرون اومدم و شروع به شستن لباسهام کردم و بعد اونها رو آویزون کردم تا خشک بشه.

کنارآب نشسته بودم و پاهام رو وِل داده بودم تو آب. زیر پوستم گزگز می شد. تو حالِ عجیبی بودم که از یه جا صدای موسیقی قشنگی اومد. همونطور که به صدا گوش می کردم و پاهام رو چلپ چلب تو آب می زدم، چشمها مو بستم.

نمی دونم چقدر طول کشید. صدا قطع شد. منتظر بودم که دوباره شروع بشه که از پشت سر، یکی با صدای کُلفتی ازم پرسید: (( اینجا چیکار می کنی بچه؟))

این دفعه دیگه از ترس نزدیک بود گریه م بگیره. زبونم بند اومده بود. برگشتم و پشتم رو نگاه کردم. یه مرد گنده با ریش بلند پاره پوره بالا سرم واستاده بود و یه چیز عجیب غریب تودستش بود. هر چی زور زدم که یه کلمه از ذَهَنم در بیاد، نتونستم.

یارو انگار فهمید و گفت: (( نترس بچه جون، باهات کاری ندارم. مال این یتیم خونه ای؟ )) با سربهش اشاره کردم. دوباره گفت: (( واسه چی اومدی اینجا؟)) بازم نتونستم جوابش رو بدم. خندید و گفت زبونت رو گربه خورده؟))

بعد اومد کنارم نشست و دستی به سرم کشید. دلم کمی قُرص شد. گفت(( من هر وقت که دلم می گیره می آم اینجا و واسۀ دلم و این درختها ویلن می زنم.))

فهمیدم که اون چیز عجیب اسمش ویلنِ. زیر لب پرسیدم این صدا که می اومد از این بود؟ گفت (( آره ، خوشت اومد؟)) بعد شروع کرد به ساز زدن. اونقدر قشنگ می زد که زنگ غم رو از دلم بُرد. وقتی تموم شد دیگه باهاش غریبه نبودم! انگار آهنگی که زد، دوست مشترکی بود که ما دو نفر رو با هم آشنا کرد.

پرسیدم چه جوری با این چیز اینقدر قشنگ صدا در می آری؟

گفت: (( این چیز اسمش ویلن . خوشت اومد؟))

گفتم خیلی. بازم بزن.

- بعداً. اسمت چیه؟

- اسمم رو بهش گفتم. گفت: (( اسم من رضاس بهم می گن رضا دیوونه. چند وقته که توی یتیم خونه ای؟))

- گفتم از وقتی که یادم می آد. پاهام رو از تو آب در آوردم. وقتی خواستم که گالش هام رو بپوشم، چشمش به کفِ پام افتاد و پرسید.

(( پات چی شده؟)) گفتم – هیچی و زود گالش ها رو پام کردم

پرسید ((فلکت کردن؟)) با سر جواب دادم. دوباره پرسید (( واسه چی؟))

مجبوری جریان رو بهش گفتم. اشک تو چشماش جمع شد و بدون اینکه چیزی بگه ویلن رو برداشت و یه چیزی زد که بعض تو گلوم نشست!

وقتی تموم شد پرسید: (( دلت می خواد یادت بدم که ویلن بزنی؟))

قند تودلم آب کردن. گفتم از خدامه. گفت: (( امروز دیگه نمی شه. از فردا هر وقت دیدی این کلاه به یکی از شاخه های درختِ دیوار یتیم خونه آویزونه، خودت روبروسون اینجا. فقط مواظب باش کسی نفهمه))

خندیدم. اونم خندید و گفت: (( حالا پاشو لباسها تو بپوش!)) تازه یادم افتاد که لباس تنم نیست! خجالت کشیدم و زود پریدم پشت یه درخت. خندیدم و لباسهام رو از روی شاخه برداشت و پرت کرد طرف من گفت: (( من دیگه می رم. حواست به خانم اکرمی می باشه، از اون جَلَب هاست. ))

در حالی که تند لباسهام رو که هنوز خیس بود می پوشیدم، پرسیدم شما از کجا اونو می شناسی؟ گفت(( اکرمی رو می گی؟)) گفتم آره گفت(( ما دیوونه ها خیلی چیزها رو می دونیم! این خانم اکرمی اسم اصلیش اکرم خوزی یه. واسه اینکه بچه ها پشت سرش اکرم... وزی صداش نکنن، اسمش رو گذاشته خانم اکرمی! این ضعیفه شیطون رو درس می ده! هر چی واسۀ یتیم خونه پول و جنس و خوراکی می آد، می فروشه. سرشون با مدیر تو یه آخوره! مثل رئیس دیوونه خونه! حالا یه دفعۀ دیگه که اومدی برات تعریف می کنم.))

وقتی لباسهامو تنم کردم و از پشت درخت بیرون اومدم، دیگه رضا رفته بود. تازه شروع کردم با خودم فکر کردن. این چه جور دیوونه ای بود که هم قشنگ ویلن می زد و هم اینقدرخوب صحبت می کرد؟ این رضا که صد درجه از خانم اکرمی عاقل تر بود. حقیقتش رو بخوای خانم اکرمی رو باید می بردن دیوونه خونه که اینقدر بچه ها رو می چزوند و زجر می داد.

یه نیم ساعتی صبر کردم تا لباسها به تنم خشک شد و بعد به طرف یتیم خونه حرکت کردم. دلم نمی خواست که از این باغِ قشنگ و بزرگ به اونجا برگردم ولی چاره ای نبود. جایِ دیگه ای رو نداشتم برم. سلانه سلانه راه رفتم تا رسیدم پشت دیوار. آروم سوراخِ گذرو پیدا کردم و یواش واردش شدم. جلویِ سوراخ پر بود از بوته های خود رو که اگر نمی دونستم از کجا وارد باغ شدم، پیداش نمی کردم. آهسته بشکه رو کمی کنار زدم وقتی مطمئن شدم کسی اون طرفها نیست، رفتم تو حیاط یتیم خونه و بشکه رو سر جایش گذاشتم اکبر رو دیدم و بهش خندیدم، اونم بمن خندید اومد جلو و گفت: (( اونجا بهت خوش گذشت؟ فقط مواظب باش سوراخ رو به ... ندی!))

خیلی خوشحال بودم . چیزی رو پیدا کرده بودم که امیدوارم کنه. از فردای اون روز همش چشمم به درختِ پشتِ دیوار بود که به شاخه ش کلاه رضا رو ببینم.

سرم تمیز شده بود ودیگه لباس ها و تنم بو نمی داد. احساس خوبی داشتم. دو روز بعد، تازه صبحونه رو خورده بودیم که چشمم به کلاه افتاد معطلش نکردم و با احتیاط از سوراخ رد شدم . این سوراخ برام مثل دریچه ای به بهشت شده بود.

با سرعت خودم رو به کنار آبشارِ کوچیک رسوندم. رضا منتظرم بود. سلام کردم.

(( سلام، زود اومدی! معلوم می شه اشتیاق داری. بیا تا زودتر شروع کنیم.))

ویلن رو اروم دستم داد. بلد نبودم که چطور اون رو بگیرم در حالی که با خنده یادم می داد گفت: (( بچه مگه بیل دستت گرفتی؟! آروم بگیر و بذار چونه ت. آهان خوبه. حالا درس اول. ))

رضا مثل استادی بهم تعلیم می داد و من خیلی راحت یاد می گرفتم. وقتی ویلن رو درست با دست چپم گرفتم و چونه م رو روی بدنه ش گذاشتم، انگار سر روی شونۀ پدرم گذاشته بود و وقتی با دست راست ارشه رو گرفتم انگار دستِ مادرم توی دستم بود!

(( چرا چشماتو بستی پسر؟ باز کن ببینی چیکار می کنی. ))

رضا بود که بهم فرمون می داد اما خودم نبود. تا شروع به تمرین می کردم بی اختیار چشمام بسته می شد. رضا دیگه پاپی نشد.

وقتی دو ساعتی با هم کار کردیم گفت: (( از این به بعد باید تا یه هفته خودت تنها بیای و تمرین کنی. همین چیزهایی که بهت گفتم. ویلن رو می ذارم تو اون تنۀ درخت. فقط مواظب باش دست به کوکش نزنی.))

وقتی تمرین تموم شد، رضا از تو جیبش یه چیزی مثل کلید درآوردی و به من داد و گفت(( پسر جون به این می گن شاه کلید! بگیر، گُمش نکنی. تو زیرزمین، ته راه رو یه اتاق بزرگه. اونجا انباره. هر چی جنس و خوراکی و لباس و این چیزها برای یتیم خونه می آد، می ذارن اون تو. باید حواست جمع باشه. یواشکی برو و با این شاه کلید قفلش رو وا کن.

حیف و میل نکن. اندازۀ شیکمت بخور. بعد در رو دوباره قفل کن و بیا بیرون. یه خورده به خودت برس، داری از لاغری می میری!))

ازش پرسیدم تو از کجا اونجاها رو می شناسی؟ گفت: (( نصف کسانی که اونجا دیوونه نیستن! حداقل از خیلی ها که اون بیرون دارن راه میرن، عاقل ترن!))

مدتی مات نگاهش کردم که خندید و گفت: (( پاشو دیگه برو. دیر می شه و ممکنه بفهمن اومدی بیرون.)) از جام پریدم و با رضا خدا حافظی کردم و به دو رفتم طرفِ سوراخ.

وقتی توی حیاطِ یتیم خونه رسیدم، گشتم تا اکبر رو پیدا کردم و بهش گفتم که دنبالم بیاد. دوتایی با احتیاط بدون اینکه کسی متوجه بشه وارد زیر زمین شدیم.

کارگرای اونجا، یکی دو نفر بیشتر نبودن. برای ِ اینکه حقوق کمتر بدن و همه ش رو خودشون به جیب بزنن کسی رو نمی آوردن از این بابت شانس آورده بودیم.

وقتی وارد زیر زمین شدیم، ته راهرو به همون دَر که رضا گفته بود رسیدیم. به اکبر گفتم مواظب باشه کسی نیاد و خودم با شاه کلید مشغول باز کردن قفل شدم. دودقیقه طول نکشید. زود رفتم تو انبار و در رو پشت سرم بستم.

چی دیدم! انبار پر بود از برنج و روغن و صابون و خوراکی و پتو و تشک های نوِ نو و خلاصه همه چیز! پدر سگ های بی شرف، ماها رو مثل گداها گرسنه و لُخت راه می بردن و تمامِ اینها رو می فروختن!

یه کیسه خرما برداشتم و اومدم بیرون و در رو دوباره قفل کردم. تا چشم اکبر به خرماها افتاد و در حالیکه آب از چک و چونه ش راه افتاده بود گفت: (( ای تخم سگ! تو چه زِبِلی! اَی موش مردۀ آب زیر کاه!))

دوتایی با خنده افتادیم به جون خرماها! همه رو از هُولمون با هسته می خوردیم! وقتی شکمی از عزا درآوردیم، دلمون نیومد تنها خوری کنیم. قرار شد شب توی خوابگاه، وقتی چراغها خاموش شد، بقیه روبین بچه ها تقسیم کنیم.

جریان رضا رو به اکبر گفتم. کمی تو لب شد وگفت: (( پسر نکنه تو باغ یه دفعه این مرتیکه یَخَه تو بگیره و بی سیرتت کنه؟!))

گفتم اگه از این خیالها داشت که دیروز وقتی لخت بودم می کرد! نه مرد خوبیه. کفۀ پام رو که دید، دلش ریش شد.

اکبر دست کرد تو جیبش و یه چاقو در آورد و. داد به من وگفت: (( این رو بذار تو جیبت. اگه یه وقت خواس حرو مزادگی کنه، ناکارش کن. )) خندیدم و ازش چاقو رو گرفتم. شده بود مثل برادر بزرگم. دوتایی با شوق کودکانه از زیرزمین بیرون اومدیم و خرماها رو یه جا قایم کردیم.

شب اکبر گذاشت تو پیرهنش و آورد تو خوابگاه. وقتی چراغها رو خاموش کردن، بچه ها رو جمع کرد و از جیبش یه چاقوی بزرگی در آورد و بازش کرد و جلوی بچه ها گرفت. تیغۀ چاقو برق می زد. با چشمهای از حدقه دراومده به همه نگاه کرد و گفت: (( گوش کنید بزمجه ها. ما لوطی ایم تنها خوری بلد نیستیم. براتون خرما آوردیم که شماهام کوفت کنین. اما اگه یه کلمه از این جریان جلوی کسی حرف بزنین، بی ناموسم اگه خشتک تون رو جِرندم! این گزلیک و تا دسته می کنم به هر چی نابدترتون! فهمیدین؟ این زنیکه خونۀ آخرش اینه که فلکتون کنه یا بندازدتون تو سیاه چال! اما من تا جون تون رو نگیرم ول کن نیستم. از این بچه یاد بگیرن. دیدین زیر فلک لام تا کام زبون واز نکرد. حالا بی صدا بیاین جلو سهمتون رو بگیرین. باید با هسته بخورین که این زنیکه بو نبره و گرنه می فهمه.))

نمی تونم اون لحظه رو برات وصف کنم که بچه ها چطور خرما ها رو می خوردن! نمی دونستن تو ذهنشون بذارن یا تو چشمشون! بعضی ها اصلاً نمی دونستن خرما چی هست! اصلاً احتیاج نبود که اکبر بگه! همه خرما رو با هسته قورت می دادن! خلاصه اون شب براشون شب عید بود. تودلم رضا رو دعا کردم. برای یه شب هم که شد، بچه ها با شکم سیر خوابیدن!

اینجای سرگذشت که رسیدیم، آقای هدایت دیگه خسته شده بود. سیگاری روشن کرد و گفت:

- اینا که گفتم یه پرده از صد پردۀ زندگی من بود. حالا اگه دوست داشتی که بقیه ش روبشنوی، بازم بیا. دلت خواست رفیقت رو هم بیار، پسر خوبیه. انگار خیلی هم دوستت داره. تو این دوره زمونه رفیق خوب، کیمیاست!

(( ساعتم رو نگاه کردم. کمی از 9 گذشته بود. اجازه خواستم و بلند شدم. دَمِ در که داشتم خداحافظی می کردم هدایت گفت: ))

- هادی خان، بیا اینو بگیر. به اَهلش اگه بفروشی براش خوب پول می دن. بگیرش.

(( یه کتاب خطیِ قدیمی دستش بود. شاید مال چهارصد پونصد سال ِپیش. ))

- ممنون، اما برای این چیزها اینجا نیومده بودم. چیزی رو که می خواستم، پیدا کردم. ممنون بازم می آم پیش تون. فعلاً خدا نگهدار.

                                     ادامه دارد...

(( خسته رسیدم خونه. بهتر دیدم کمی استراحت کنم بعد بیدار شدم فکر ناهار باشم پس گرفتم خوابیدم ساعت چهار بود بیدار شدم. اول یه دوش گرفتم که سر حال بیام.

 حمام خونه توی راه پله ها بود. البته منظور از حمام یه اتاقکِ یک متر در هفتاد و پنج سانتیمتر با یک دوش بود. خلاصه بعدش به فکر ناهار افتادم که موکول شده بود به عصر.

دوتا تخم مرغ درست کردم و با خنده خوردم. یاد حرفهای کاوه افتاده بودم. بعد چون تلویزون نداشتم رادیو روشن کردم و همونطور که دراز کشیده بودم گوش می کردم. نیم ساعتی نگذشته بود که در زدن. گفتم حتماً کاوه س، امّا وقتی در رو وا کردم دیدم فرنوش پشت در ایستاده و یه تیکه کاغذ که احتمالاً آدرس من بود تو دستشه.

فرنوش – سلام هادی خان . مزاحم که نشدم؟

- سلام. حالتون چطوره؟ خواهش می کنم چه مزاحمتی .

(( فرنوش کمی دست دست کرد. انتظار داشت که دعوتش کنم تواتاقم که مخصوصاً نکردم بعد از لحظه ای که برای من مثل یک سال بود گفت: ))

فرنوش – اومده بودم ازتون تشکر کنم

- چیز مهّمی نبود.

فرنوش – چرا، اگر خدای نکرده اتفاقی برای آقای هدایت می افتاد مسئله خیلی پیچیده می شد.

- خدا رو شکر که همه چیز بخیر گذشت.

فرنوش – مهمون داشتید؟

- نخیر، تنها بودم . داشتم رادیو گوش می کردم.

فرنوش – چه خوب . برنامه های رادیو خیلی خوبه.

- نه زیادم خوب نیست. اگه رادیو گوش می کنم بخاطر اینه که تلویزون ندارم.

- بقول معروف خونه نشینی بی بی از بی چادری یه!

(( کمی مِن مِن کرد و انگار روش رو سفت کرد و گفت: ))

فرنوش – نمی خواهین دعوتم کنید تو خونه تون؟

(( نگاهی بهش کردم و از جلوی در کنار رفتم. ))

- خونه که چه عرض کنم . یه اتاق دارم اندازۀ یه قوطی کبریت!

(( پشت در کفش هاشو در آورد و اومد تو و با نگاهی کنجکاو شروع به نگاه کردن در و دیوار کرد.))

فرنوش – اتاقتون خیلی قشنگه.

(( نتونستم خودم رو نگه دارم. زدم زیر خنده و بعد گفتم: ))

- معذرت می خوام. خیلی خنده م گرفت. تعریف خوبی بود ولی به اینجا نمی خوره.

ببخشید کجایِ این قشنگه؟

(( رفت روی تنها صندلی که داشتم نشست و کیفش رو کناری گذاشت و گفت: ))

- اولاً همه جا تمیز و مرتبه. با اینکه من سر زده اومدم ولی پیداس که خیلی با نظم هستید. بعدش هم با اینکه وسایل کم و ساده ای دارید خیلی با سلیقه اونهارو چیدید. رنگ اتاق و پرده ها هم با همدیگه هارمونی دارد. روی میزتون هم شلوغ و بهم ریخته نیست. جائی هم گرد و خاک ننشسته.

لباسهاتون هم پخش و پلا نیست. پس اینجا یه اتاق مرتّب و قشنگه.

- خیلی ممنون. تا حالا اینطوری بهش نگاه نکرده بودم. امیدوارم کردین.

فرنوش – مگه ناامید بودید؟

- نه . امّا تا حالا این چیزهائی رو که شما گفتید تو این اتاق ندیده بودم

فرنوش – اتاق یه چهار دیواریه . چیزهائی که درونش هست اون رو قشنگ یا زشت می کنه!

(( حرف دو پهلوئی بود. تا این لحظه درست بهش نگاه نکرده بودم. یعنی از نگاه کردن به چشمانش وحشت داشتم. امروز خیلی خوشگل شده بود. چشمهای قشنگ. قد بلند. موهای مشکی بلند صدای دلنشین، حرکات سنگین و با وقار. خلاصه با تمام مهمّات و سلاح زنانه به جنگ من اومده بود. عطر خوشبوئی که استفاده کرده بود آدم رو یاد جنگل و بهار و آبشارو این چیزها می انداخت تازه متوجّه شدم که مدتی یه دارم نگاهش می کنم. ))

- ببخشید الان چائی دم می کنم. آبجوش حاضره.

فرنوش – تمام ِ این کتابها رو خوندید؟

- سرگرمی من کتاب خوندنه.

فرنوش – با این درس های زیاد و سنگین چطوری وقت کردید اینهمه کتاب بخونید؟ شنیدم که رتبۀ اول کلاس رو هم دارید؟

- چون تنهام، کاری ام ندارم و تلویزیونی ام در کار نیست . پس می شینم و هی درس می خونم.

فرنوش – آدم خود ساخته ای هستید. از اون تیپ آدمها که سرنوشت رو مغلوب می کنن.

- اینطور هام نیست که می فرمائید وقتی سرنوشت جنگ رو شروع کنه. خواه نا خواه باید باهاش جنگید و گرنه من اصولاً اهل جنجال و این چیزها نیستم.

فرنوش – ولی بعضی هام، یعنی اکثر آدمها تسلیم می شن و خودشون رو تو سختی ها ول می دن

- ببخشید من اینجا فنجون ندارم، باید براتون توی استکان چائی بریزم بدتون که نمی آد؟

(( فرنوش یکی از استکان ها رو برداشت و نگاه کرد و گفت: ))

- عجیبه! اینجا همه چیز از تمیزی برق می زنه! خودتون ظرفها رو می شورید؟

- در مواقعی که خدمتکار ها نباشند، بله!!

(( هر دو زدیم زیر خنده.))

- خوب معلومه، تمام کارها مو خودم باید انجام بدم.

فرنوش – دُرسته ، امّا از یک مرد بعیده که اینقدر تمیز و مرتب و با سلیقه باشه. توی فامیل من به تمیزی و مرتبی معروفم اما اتاق من هم به این تمیزی و نظافت نیست.

- آخه مادرم زن. بسیار تمیز و منظمی بود. شاید از مادرم اینا رو ارث بردم

فرنوش – پدرو مادر تون فوت کردن؟

- سالها ست. تویه تصادف.

فرنوش – هیچ فامیلی چیزی ندارید؟

- چرا، یکی دوتا از اقوام هستند که باهاشون رابطه ندارم. چایی تون سرد نشه!

(( مدتی بدون حرف ودر سکوت مشغول چای خوردن شدیم. ))

فرنوش – کاوه خان انگار شما رو خیلی دوست داره؟

- دوستان همه به من لطف دارن، کاوه بیشتر.

 فرنوش – شنیدم شما یکی از کلّیه هاتون رو به ایشون دادید؟

(( با تعجّب نگاهش کردم. ))

- انگار منبع اطلاعاتی شما خیلی قوّیه؟! از کجا فهمیدید؟

فرنوش – خانمها اگر بخوان اطلاعات بدست بیارن، حتماً موفق می شن!

- جالبه، پس این جنس ظریف می تونه خیلی خطرناک باشه.

فرنوش – درسته که سال اوّل دانشگاه با کاوه دعواتون شده؟

- دعوا که نه . حرفمون شد. سرکلاس مرتب شوخی می کرد و نمی ذاشت استاد درست درس بده ، سر همین با هم حرفمون شد و همین اختلاف باعث دوستی مون شد.

فرنوش – از اون به بعد دیگه سر کلاس شلوغ نمی کنه؟

- چرا ، ولی از اون به بعد نشوندمش پیش خودم و مواظبشم

فرنوش – شنیدم بعد از دعواتون چند وقتی دانشکده نیومده و شما رفتید سراغش

- وقتی دیدم دانشکده نمی اد از دوستان آرس شو گرفتم و رفتم ببینم چرا غیبت کرده.

فرنوش – که فهمیدید وضع کلیّه هاش خرابه و با تمام ثروتی که دارن نتونستن کسی رو پیدا کنن که بتونه بهش کلیه بده و به بدنش بخوره و گروه خونی شون یکی باشه

- شما که همه چیزرو می دونید چرا از من می پرسید؟

فرنوش – می خواستم از خودتون بشنوم . برام خیلی عجیبه که یه نفر قسمتی از بدنش رو به کسی دیگه ای بده.

اونهم در مقابل هیچی!

- چه چیزی با ارزش تر از این که یک انسان بتونه به زندگیش ادامه بده؟ غیر از اون، من دوستی پیدا کردم که با دنیا عوضش نمی کنم

فرنوش – اینم حرفیه . راستی تعطیلات رو چکار می کنید؟

- راستش اینجا که کاری ندارم. شاید یه سری رفتم جزایر هاوائی!

(( بعد خودم خنده م گرفت و گفتم: ))

- چکار دارم بکنم، بتمرگم توهمین اتاق دیگه ! یه چایی دیگه براتون بریزم؟

فرنوش – نه خیلی ممنون . دیگه باید برم . فقط باید قول بدید که یه شب تشریف بیارید منزل ما

- چشم، انشالله در فرصت های بعد.

 فرنوش – من می تونم بازم اینجا بیام.

(( اومدم بگم از خدامه که شما هر روز تشریف بیارید اینجا اما حرفم رو خوردم و گفتم: ))

- اینجا چیزی که برای شما جالب باشه، وجود نداره.

فرنوش – این رو اجازه بدید که خودم تجربه کنم!!

- هر طور میل شماست. خوشحال می شم تشریف بیارید.

(( فرنوش بلند شد و کیفش رو برداشت و بطرف در رفت و کفشهاشو پوشید. ))

فرنوش – پس تا بعد خدانگهدار!

- فرنوش خانم روسری تون رو بد سرتون کردید، موهاتون از پشت اومده بیرون.

فرنوش – خیلی ممنون. مشکل موی بلند همینه.

(( روسریش رو درست کرد و بیرون رفت. ))

فرنوش – دوباره خدانگهدار و ممنون!

- ببخشید میوه و شیرینی توی خونه نداشتم.

فرنوش – مصاحبت شما به اندازۀ کافی شیرین بود. خدانگهدار!

- خدا بهمراتون. سلام خدمت جناب ستایش برسونید.

(( صبر کردم تا سوار ماشین بشه. نگاهش کردم. خیلی قشنگ بود. انگار خداوند همه چیز رو در خلقت این دختر بحد کمال رسونده بود. وقتی توی ِ ماشین نشست و ماشین رو روشن کرد، عینکش رو زد که چقدر هم بهش می اومد. در اون لحظه توی دلم از خدا می خواستم که پسر یه مرد پولدار بودم!

موقع حرکت برگشت وبرام دست تکون داد که جوابش رو با دست دادم و بعد بسرعت حرکت کرد و رفت. وقتی به اتاق برگشتم دیگه حوصلۀ تنهائی رو نداشتم. انگار فرنوش با رفتنش، حال و حوصله و حواس و هوش و فکرِ من رو هم با خودش برده بود.

چند دقیقه بعد بلند شدم که استکان ها رو بشورم. وقتی استکان فرنوش رو دستم گرفتم دلم نیومد که بشورمش! بردم و گذاشتمش همونطوری توی کُمد ظرفها! یادگاری کسی که هفتصد طبقه با من اختلاف داشت!!

تازه نشسته بودم که دوباره در زدند. انگار امروز در رحمت روی من باز شده بود. از پنجره نگاه کردم، کاوه بود.))

کاوه – سلام چلّه نشین کوی دوستی! کی این اتاق رو ول می کنی و وارد اجتماع می شی؟! صبر کن ببینم! به به به به! بوی جوی مولیان آید همی!

این عطر دل انگیز که به مشام می رسه رو باد صبا داخل اتاق آورده یا مهمون داشتی؟!

هر چند چشمم از تو آب نمی خوره ولی انگار این بوی عطر واقعی یه و منشاء ش تو همین اتاقه! راست بگو زودتر تند سریع، مقتول کجاست؟! طرف رو کجا قایم کردی؟!

- چرت و پرت هات تموم شد؟

کاوه – نو، یعنی یس

- فرنوش خانم اینجا بودند.

(( چشمهای کاوه یه دفعه گشاد شد. ))

کاوه – به به، ما نگوئیم بدو میل به ناحق نکنیم! ازت خواستگاری کرد؟

- آره، با مامان و باباش اومده بودند و برام شال و انگشتر آورده بودن

کاوه – تو چی گفتی؟

- رضایت ندادم، گفتم وقت شوهر کردنم نیست.

کاوه – از بس که خری! حالا جدی برای چی اومده بودن؟

- خب اومده بود برای تشکر و این حرفا. آدم ِ بی ادب.

کاوه – تشکرش درست، امّا این حرفا، منظورم کدوم حرفهاس؟!

- خفه شی کاوه. پسر برای چی رفتی و همه چیز رو به این دختره ِ دوست ِ مادرت گفتی؟ اونم رفته همه چیز رو به فرنوش گفته .

کاوه – تنها اومده بود؟

- آره، جواب من رو ندادی.

کاوه – همه اش رو من نگفتم، نصفش رو من گفتم، نصفش رو مادرم

- آخه آدم که همه چیز رو به همه کس نمی گه.

کاوه – آخه اون دختر خانم مادرش همه کس نیستن. یعنی غریبه نیستن. خاله ام و دختر خاله ام ان.

- جدی یعنی فرنوش دوست ِ دختر خالۀ توئه؟

کاوه – آره، دختر خاله ام هم کلی از تو تعریف کرده. نگفتی فرنوش چی ها گفت؟

- بابا ده دقیقه نشست و رفت والسلام، حالا چه خبر؟

کاوه – اومدم دنبالت بریم شمال.

- چطور یه دفعه محّبّتت قلنبه شده؟!

کاوه – صحبت محبت نیست، مرده شور ِ شمال مرده، اومدم ترو ببرم جاش کا کنی؟

- من توی حموم خودم رو نمی تونم درست بشورم چه برسه به مرده های مردم!

کاوه – پاشو کارها تو بکن بریم.

- تو این هوا؟ به سرت زده؟

کاوه – نه بابا باید مادرم رو ببرم ویلای شمال. هوس کرده چند روزی بره شمال.

گفتم اگه تو هم بیای، چند روزی با هم اونجا بمونیم.

- اگه تنها می رفتی، می اومدم، امّا جلوی مادرت خجالت می کشم.

کاوه – آخه بوف ِ کور؛ مادر پدر من از خدا می خوان مرتب تو رو ببینند، اون وقت تو ازشون دوری می کنی؟! مرد ِ حسابی ناسلامتی تو جون ِ پسرشون رو نجات دادی و یه تیکه! از تن ِ تو تو تن ِپسرشونه!

- دِ! رفتی همین حرفها رو به دختر خاله ات زدی، اونم رفته به فرنوش گفته که امروز هی از من سئوال جواب می کرد!

کاوه – حالا می آی بریم یا نه آدم لجباز؟

- نه، نمی آم آقا « گاوه » حالا کی حرکت می کنین؟

کاوه – به درک. اگه می اومدی چند روزی می موندیم، خوش می گذشت یه بادی هم به اون کلّۀ پوکت می خورد، در هر حال نیم ساعت، یک ساعت دیگه حرکت می کنیم. خواستی بیا.

- از تعارف خیلی ممنون، شما تشریف ببرید، خوش بگذره.

کاوه – راستش من همحوصله ندارم برم، می خواستم خرت کنم با هم بریم! حالا که نمی آی من هم دو روزه می رم و بر می گردم. چیزی نمی خوای از اونجا برات بیارم.

- جز سلامتی شما خیر.

کاوه – هادی جان ِ من پولی چیزی لازم نداری؟

- خیر، ممنون ، دولتیِ سرت خزانه مملّو از سکّه های طلا و جواهره! شما بفرمائید.

(( کاوه با بی حوصله گی رفت و قرار شد دوروز دیگه برگرده، نمی دونم چرا تا دیدم کاوه می ره شمال وتا دو روز دیگه بر نمی گرده، احساس ِ تنهائی کردم ودلم گرفت.

رفتم که یه کتاب بردارم و سرم رو باهاش گرم کنم که دوباره در زدند. از پنجره نگاه کردم. یه مرد ِ غریبه بود! در رو وا کردم. ))

- بفرمائید؟

- منزل آقای هادی ... ؟

- بله خودم هستم، بفرمائید!

- - یه بسته دارید، این تلویزیون رو یه خانمی برای شما فرستادند.

                                               ادامه دارد...

قسمت هفتم

                                                                      ادامه دارد ...

قسمت ششم

                                                                          ادامه دارد...

قسمت چهارم